ชายเมืองขอน

เคยสังเกตไหมว่า ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนั้น มีระยะห่าง หรือจะเรียกว่าช่องว่าง ที่ว่าง หรือจะเรียกมันว่าอะไรก็ตามที แต่มันไม่มีอะไรที่แนบสนิทติดกันดีโดยไม่มีระยะห่าง – คือ ข้าพเจ้าคิดของข้าพเจ้าเช่นนี้นะ

ช่องไฟในการเขียนตัวอักษรนั้นไง เป็นตัวอย่างที่ดี หรือไม่ก็ดูจากงานเขียนชิ้นนี้ก็ได้

หากข้าพเจ้าเขียนแบบติดๆ กันหมด โดยไม่มีช่องไฟเลย ไม่เคาะแบ่งบรรทัดใหม่เลย

ข้าพเจ้าว่า คงเป็นงานเขียนที่อ่านเข้าใจยากน่าดูชม

นอกจากจะอ่านเข้าใจยากแล้ว ก่อนหน้านั้นเลย เมื่อแรกเห็น อาจจะทำให้คนเห็น (ยังไม่ได้อ่าน) แทบจะไม่อยากจะอ่านเอาเสียเลย ไม่ว่างานเขียน หรือบทความชิ้นนั้นๆ จะเขียนดี มีสาระ ให้แง่คิดหรือมุมมองที่ดีเท่าใดก็ตาม

คนเราก็เหมือนกัน ไม่ต้องว่าเป็นเพื่อนหรือแฟน หรอก แม้กระทั่งพ่อแม่ของเราเอง เราก็อยากให้มีระยะห่างระหว่างท่านกับเราเช่นกัน

ทั้งระยะห่างทางกายภาพ ระยะห่างทางความคิด

คนเราอยู่ติดกันตลอดเวลาไม่ได้ พ่อแม่เลี้ยงดูลูกไปจนวาระสุดท้ายของชีวิตไม่ได้ หรือแม้แต่จะไปบังคับความรู้สึกนึกคิดของลูกก็ไม่ได้ ถึงได้ก็ไม่ดี และข้าพเจ้าเห็นว่าไม่ควร อีกด้วย

การรักษาระยะห่างไม่ให้ใกล้ไป และห่างไป ถ้าจะพูดแบบพุทธๆ หน่อยก็บอกว่า ทางสายกลาง นิแหละ ดีที่สุด

ดูแลให้คำแนะนำแต่ไม่สปอย สอนให้คิดเป็นไม่ใช่สอนให้เขาคิดเหมือนเรา ข้าพเจ้าเชื่อว่าแบบนี้ดีกว่าเป็นไหนๆ

ข้าพเจ้าจึงเชื่อเสมอว่า ทุกๆ ความสัมพันธ์ จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีระยะห่าง

และระยะห่างนั้นๆ ก็ขึ้นกับสถานภาพ และบทบาท ของเรา กับคนๆ นั้นที่เราสัมพันธ์ด้วย อีกด้วย

.....

สมัยข้าพเจ้าเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น

ที่โรงเรียนที่ข้าพเจ้าเรียนอยู่นั้น คุณอาของข้าพเจ้า เป็นอาจารย์อยู่ที่นั้นด้วย

ตอนอยู่ที่บ้านเมื่อข้าพเจ้าเจอคุณอา ก็เรียกชื่อ คุณอาตามปกติแบบที่เรียกๆ กันมา

แต่เมื่ออยู่ในโรงเรียน เมื่อเจอคุณอา ข้าพเจ้าก็ต้องยกมือไหว้เมื่อเดินผ่านเช่นเดียวกันกับที่เพื่อนๆ ของข้าพเจ้าทำ

เมื่อพูดถึงคุณอาท่านกับเพื่อน ข้าพเจ้าก็เรียกคุณอาท่านแบบที่เพื่อนๆ ข้าพเจ้าเรียก ไม่ได้เรียกแบบที่ข้าพเจ้าเรียกคุณอายามปกติที่อยู่บ้าน

รวมไปถึงไม่แทนท่านว่า คุณอา เวลากล่าวถึงท่าน ยามที่คุยอยู่กับเพื่อนๆ ด้วย

เพราะข้าพเจ้าเห็นว่า มันเป็นสิ่งที่ควรกับ สถานภาพและบทบาท ของข้าพเจ้า

เมื่ออยู่บ้าน ข้าพเจ้ามีสถานภาพเป็นหลาน ก็เรียกคุณอาท่านด้วยชื่อ แบบที่คุ้นชินมาตั้งแต่เกิด ได้

แต่เมื่ออยู่ที่โรงเรียน ข้าพเจ้ามีสถานภาพเป็นนักเรียน คุณอาข้าพเจ้ามีสถานภาพเป็นคุณครู จะต่อหน้าหรือลับหลัง หากมีบุคคลที่สาม อยู่ด้วยแล้ว ข้าพเจ้าจะไม่หลุด สถานภาพหลานของข้าพเจ้าออกไปเป็นอันขาด

จะด้วยอะไรก็ไม่ทราบแน่ชัด

แต่ข้าพเจ้าว่ามันเป็นเรื่องที่สมควร

ท่านว่าข้าพเจ้าเรื่องมากไปไหม?

.....

ข้าพเจ้าว่า ในทุกๆ ความสัมพันธ์

ควรจะต้องมีระยะห่างที่เหมาะสม ไม่ว่าเราจะสนิทแนบแน่นกับคนๆ นั้นมากขนาดไหนก็ตาม

และข้าพเจ้าก็เชื่ออีกว่า

ระยะห่างในความสัมพันธ์นั้น จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องคำนึงถึง สถานภาพ และบทบาทของเราด้วย

เพื่อให้เกียรติ ต่อคนที่เราปฏิสัมพันธ์ด้วย

หรืออย่างน้อยๆ

ก็ให้เกียรติ ต่อตัวของท่านเอง